Serwis Internetowy Portal Orzeczeń używa plików cookies. Jeżeli nie wyrażają Państwo zgody, by pliki cookies były zapisywane na dysku należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. Korzystając dalej z serwisu wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies , zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

XXVI GCo 13/18 - zarządzenie, postanowienie, uzasadnienie Sąd Okręgowy w Warszawie z 2018-03-02

Sygn. akt XXVI GCo 13/18

2 marca 2018 r.

POSTANOWIENIE

Sąd Okręgowy w Warszawie XXVI Wydział Gospodarczy

w składzie:

Przewodniczący – SSO Anna Hrycaj

po rozpoznaniu 2 marca 2018 r. w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy

z wniosku J. W., A. W. (1)

z udziałem Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w J.

o udzielenie zabezpieczenia

po ponownym rozpoznaniu sprawy

postanawia:

1.  Udzielić zabezpieczenia roszczenia J. W. i A. W. (1) o rozwiązanie spółki pod nazwą Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. z siedzibą w J., wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie XIV Wydział KRS, numer KRS: (...), poprzez ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem powyższej spółki;

2.  Wyznaczyć zarządcę przymusowego w osobie W. L., nr licencji (...);

3.  Wyznaczyć uprawnionym dwutygodniowy termin do wystąpienia z powództwem o rozwiązanie spółki pod nazwą Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. z siedzibą w J., pod rygorem upadku zabezpieczenia.

SSO Anna Hrycaj

UZASADNIENIE

Uprawnieni A. W. (1) i J. W. wnieśli wniosek o zabezpieczenie powództwa o rozwiązanie obowiązanej spółki przed wszczęciem postępowania, poprzez ustanowienie zarządu przymusowego nad obowiązaną spółką. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt XXVI GCo 139/17.

W uzasadnieniu wniosku uprawnieni w sposób obszerny opisali tło konfliktu istniejącego pomiędzy wspólnikami Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w S., przedstawili również szczegółowo historię spółki poczynając od początków jej działalności, tj. od roku 1992.

Odnośnie uprawdopodobnienia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczeniu roszczenia, uprawnieni wskazali, że brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie, którym jest, według nich, ochrona interesów uprawnionych jako wspólników oraz interesów obowiązanej przed negatywnymi skutkami dalszych działań podejmowanych przez Z. P.. Wskazali, że niewłaściwe sprawowanie zarządu nad majątkiem obowiązanej przez aktualny jej zarząd i prowadzona przez niego polityka malejącego zysku zagraża interesom wszystkich wspólników obowiązanej spółki, a także samej spółki. Wyjaśnili nadto, że brak zabezpieczenia wiązał się będzie dla wnioskodawców z ryzykiem poniesienia znacznej szkody majątkowej. Skutki nieudzielenia zabezpieczenia, zdaniem uprawnionych, mogą być nieodwracalne, gdyż działania zarządu obowiązanej przejawiają się w szczególności do wyprowadzenia najcenniejszych składników przedsiębiorstwa, technologii, know how oraz kontraktów na rzecz spółki (...).

Postanowieniem z dnia 12 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt XXVI GCo 139/17 tutejszy Sąd oddalił powyższy wniosek, stojąc na stanowisku, że o ile uprawnieni uprawdopodobnili swoje roszczenie, to jednak nie zdołali uprawdopodobnić interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia.

Uprawnieni na powyższe orzeczenie złożyli zażalenie. Podniesione zarzuty zmierzały do wykazania niezasadnego przyjęcia przez Sąd, że interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia nie został uprawdopodobniony.

Na skutek zażalenia uprawnionych Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII AGz 152/18 wydał postanowienie w dniu 10 stycznia 2018 r. na podstawie którego uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 stycznia 2018 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie wskazał, że przedwczesne było uznanie przez tutejszy Sąd za uprawdopodobnione roszczenie w oparciu o jedynie znaną urzędowo skalę konfliktu zaistniałego pomiędzy wspólnikami wynikającego z wielości postępowań sądowych prowadzonych z ich udziałem. Sąd II instancji dodał, że tutejszy Sąd nie odniósł się do pełnej argumentacji wniosku co do uprawdopodobnienia przez uprawnionych istnienia ich roszczenia. W tym Sąd II instancji upatrywał nierozpoznanie istoty sprawy. Sąd ten stwierdził również, że Sąd Okręgowy dokonał zbyt zawężonej analizy przesłanki interesu w zabezpieczeniu rozumiejąc ją jedynie jako zagrożenie upadłością obowiązanej. Prowadziło to zdaniem Sądu II instancji do nierozpoznania istoty sprawy.

Sąd II instancji zobowiązał Sąd Okręgowy do przeprowadzenia analizę wniosku oraz przedstawionego materiału dowodowego pod kątem wszystkich przesłanek udzielenia zabezpieczenia, w szczególności dokonania oceny niewątpliwie istniejącego między wspólnikami konfliktu także pod kątem jego podstaw i znaczenia dla możliwości funkcjonowania spółki, jak również odniesienia się do pozostałych okoliczności przytaczanych na poparcie tezy o prawdopodobieństwie roszczenia. Sąd II instancji nakazał rozważenie również kwestii interesu w zabezpieczeniu badając czy poszczególne kwestionowane we wniosku działania są rzeczywistym i istotnym zagrożeniem interesów uprawnionych, które podlegałyby ochronie w razie uwzględnienia przyszłego powództwa, a jednocześnie nie mają obiektywnego uzasadnienia w interesach spółki, niezależnie już od tego czy ich skutki mogą być na tyle dotkliwe, by doprowadzić spółkę do upadłości.

Sąd zobowiązany został też do dokonania oceny wnioskowanego środka rozważając zwłaszcza czy uprawnieni nie mogą uzyskać ochrony w sposób mniej dolegliwy dla obowiązanej.

Sąd zważył, co następuje:

Stosownie do art. 730 § 1 i art. 730 1 k.p.c. strona może żądać udzielenia zabezpieczenia w każdej sprawie cywilnej, podlegającej rozpoznaniu przez sąd, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia.

Zgodnie z art. 730 § 2 k.p.c., sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Ustawa nie wskazuje jednak sposobu zabezpieczenia. Przedmiotem sprawy nie jest roszczenie pieniężne, zatem do jego zabezpieczenia ma zastosowanie art. 755 k.p.c., który nakazuje sądowi udzielić zabezpieczenia w taki sposób, jaki stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, nie wyłączając sposobów przewidzianych do zabezpieczenia roszczeń pieniężnych. Przy wyborze sposobu zabezpieczenia sąd powinien kierować się ogólną dyrektywą postępowania zabezpieczającego wyrażoną w art. 730 1 § 3 k.p.c.: powinien uwzględnić interesy stron w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego nie obciążać ponad potrzebę. Decydując o sposobie zabezpieczenia, sąd jest związany żądaniem wniosku (art. 738 k.p.c.). Oznacza to, że de facto swoboda wyboru przez sąd sposobu zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego jest ograniczona do rodzajów zabezpieczenia zaproponowanych przez uprawionego.

Warunek uprawdopodobnienia roszczenia oznacza konieczność uprawdopodobnienia określonych faktów, z których jest ono wywodzone. Kwestia oceny wiarygodności roszczenia może być uzależniona od stanu materiału dowodowego w sprawie, przedstawionych dokumentów, oraz treści wniosku, a zatem wpływ na sposób oceny wiarygodności roszczenia ma również to, czy wniosek o udzielenie zabezpieczenia został zgłoszony w toku postępowania po przeprowadzeniu chociażby częściowo dopuszczonych przez sąd dowodów.

Na podstawie przedstawionych w niniejszej sprawie twierdzeń oraz dokumentów uzasadnione jest stwierdzenie, że na tym etapie postępowania, dochodzone roszczenie jest uprawdopodobnione.

Przepis art. 271 pkt 1 k.s.h. stanowi, że jeżeli osiągnięcie celu spółki stało się niemożliwe albo jeżeli zaszły inne ważne przyczyny wywołane stosunkami spółki, sąd może wyrokiem orzec rozwiązanie spółki. Uprawnieni przedstawili sześć ważnych powodów, w których dopatrują się uzasadnienia roszczenia wywodzonego z powyższego przepisu, a mianowicie:

1.  Odpadnięcie pierwotnego celu działalności spółki,

2.  Notoryczne wykorzystywanie swojej pozycji przez wspólnika większościowego,

3.  Zaangażowanie wspólnika większościowego i członków jego rodziny w działalność konkurencyjną,

4.  Pozbawienie uprawnionych istotnych uprawnień,

5.  Trwały konflikt pomiędzy wspólnikami,

6.  Brak rozwiązań alternatywnych do orzeczenia o rozwiązaniu spółki.

W przypadku przyczyny związanej z celem spółki (pkt 1 powyżej), przesłankami są: trwała i obiektywna niemożność osiągnięcia celu, gdy chodzi o wszelkie cele, jakie są określone w umowie. Niemożliwość osiągnięcia celu powinna mieć trwały i nieprzemijający charakter. To nie wspólnicy czy organy będą decydować o rozwiązaniu, ale sąd na wniosek tych osób. To sąd rozstrzygnie, czy przyczyna taka zachodzi obiektywnie.

Odnajdując cel, pod jakim obowiązana spółka została zawiązana, należało przeanalizować całą jej historię. Wynik tej analizy prowadzi do wniosku, że celem zawiązania spółki było m.in. uczynienie z niej spółki rodzinnej, w której rodzina P. i rodzina W. zasiadać będzie w zarządzie i będzie mieć możliwość zatrudniania członków swojej rodziny. Taka struktura spółki co istotne trwała przez ponad 20 lat. Powyższe potwierdzają zapisy § 13, 14 i 18 umowy spółki, które regulują kwestię zbywania udziałów – zbycie udziału na rzecz współmałżonka i zstępnych nie wymaga zgody spółki. W okresie kiedy uprawniony A. W. (1) był zawieszony w przedmiocie wykonywania prawa uczestniczenia w Zgromadzeniach Wspólników, pozostali wspólnicy podjęli uchwały, które miały na celu całkowite odwrócenie rodzinnego charakteru obowiązanej spółki, tj. odwołano A. W. (1) z zarządu obowiązanej, obniżono minimalną wysokość kworum, co umożliwia podjęcie uchwał bez udziału A. W. (1), wprowadzono kadencje członków zarządu (umowa spółki – k. 263, lista wspólników – k. 271, umowy darowizny udziału – k. 285 i 291, 296, zmiany w umowie spółki w 2003 r. – k. 300, regulamin – k. 317, umowy o pracę z aneksami J. W., M. W., A. W. (2), A. W. (1), M. P. (1), M. P. (2), A. P. – k. 321 – 387; akt notarialny z 4 stycznia 2016 r., rep. A nr (...) – k. 2031). Analiza umowy spółki i sposobu jej działania pozwala ustalić zgodny zamiar stron, jakim było zapewnienie umawiającym się wspólnikom realnego wpływu na obowiązaną spółkę poprzez ograniczenie możliwości podejmowania przez zgromadzenie wspólników uchwał do sytuacji, w których na zebraniach są obecni wspólnicy reprezentujący (...) kapitału zakładowego. Powyższe działania pozostałych wspólników wskazują na to, że wobec rodziny W. prowadzona jest polityka ograniczająca ich udział w zarządzaniu spółką, a przez to pozbawienie spółki jej rodzinnego charakteru, zważywszy dodatkowo, że w skład zarządu powołano K. O. – osobę spoza grona wspólników obowiązanej i nie powiązanej z rodziną P. ani W..

Uprawnieni zostali pozbawieni istotnych uprawnień przez wspólnika większościowego. Odwołanie bowiem A. W. (1) ze składu zarządu spowodowało brak możliwości uzyskiwania przez niego informacji o stanie i działaniach spółki, zaś z licznych pism załączonych do wniosku, wynika, że członkowie zarządu nie chcą udzielać uprawnionym żadnych informacji ani wyjaśnień co do stanu spółki. W tym miejscu należy wskazać, że innymi ważnymi przyczynami z art. 271 k.s.h. może być właśnie brak możliwości podejmowania decyzji w spółce ("pat" decyzyjny) oraz wykorzystywanie pozycji wspólnika większościowego. Co do tej ostatniej przesłanki uprawnieni podnosili, że wyłącznie rodzina P. czerpie korzyści finansowe z działalności gospodarczej obowiązanej, otrzymując pensje z umów o pracę i poprzez przyznawanie sobie premii pieniężnych, podczas gdy rodzina W. nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia – dywidendy nie są wypłacane od 2011 r. – k. 11. Powyższe działanie rodziny P. uprawdopodabnia więc istnienie tej podstawy w żądaniu rozwiązania spółki. Słusznie uprawnieni podnosili, że zbędne jest pozostawanie jako wspólnicy w obowiązanej spółce, skoro interes majątkowy i osobisty realizuje tylko jeden wspólnik. W tym miejscu od razu należy wskazać, że jakkolwiek zgodnie z orzecznictwem (wyrok Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2015 r., I ACa 1549/14, LEX nr 2109575) za priorytetowe uznaje się działanie zmierzające do zbycia udziałów niezadowolonego wspólnika, to jednak w niniejszym przypadku zbyt optymistyczne byłoby przyjęcie tezy, że uprawnieni powinni zbyć swoje udziały, skoro są one „pakietem mniejszościowym”, nie dających żadnych szans na wpływ na rozwój spółki przy zmianie umowy spółki w zakresie kworum, która dodatkowo od 2015 r. ponosi stratę, a według zapowiedzi zarządu strata będzie odnotowana nawet w 2019 r. – protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 13 kwietnia 2016 r. – k. 2050.

Przechodząc do zaangażowania wspólnika większościowego i członków jego rodziny w działalność konkurencyjną wskazać należy, że również i te okoliczności zostały uprawdopodobnione. Rodzina P. założyła spółkę (...) sp. z o.o. w O., której celem było przejęcie infrastruktury obowiązanej. Na tę okoliczność uprawnieni przedłożyli: decyzje dla obowiązanej spółki związane z prowadzoną przez nią działalnością; wnioski o zagospodarowanie odpadów; decyzje dla spółki (...) sp. z o.o. na odzysk odpadów; raporty i opracowania – wszystkie na k. od 633 do 763.

Trwały konflikt pomiędzy wspólnikami jest Sądowi znany urzędowo. Uprawnieni sami powołali fakt, że przed tutejszym Sądem toczy się aż jedenaście postępowań z powództw wnioskodawców, oraz jedno zawisłe przed XX Wydziałem tutejszego Sądu z powództwa Z. P., M. S., M. Z., a nadto przedmiotem rozpoznania tut. Sądu było kilkadziesiąt wniosków o zabezpieczenie. Uprawnieni podnosili, że szereg postępowań toczy się również przed sądami rejonowymi. Sądowi znana jest więc urzędowo skala konfliktu zaistniałego pomiędzy wspólnikami rodzinnej spółki, a na domiar tego, o pogłębionym zatargu świadczą jakże obszerne pisma procesowe obu stron konfliktu. Powyższe okoliczności uprawdopodabniają istnienie trwałego konfliktu pomiędzy wspólnikami. Co więcej, tutejszy Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który rozpoznając zażalenie jednej ze stron w sprawie o sygn. akt XXVI GCo 151/15 zwrócił uwagę, że skala nasilenia zaistniałego konfliktu powoduje, że należy poddać pod rozwagę wystąpienie o rozwiązanie obowiązanej spółki.

Uprawnieni zdołali nadto uprawdopodobnić zaistnienie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia.

Zwrócić należy bowiem uwagę, że z art. 730 1 § 2 k.p.c. wynika, iż interes prawny w zabezpieczeniu roszczeń niepieniężnych istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Cel postępowania, o którym mowa w końcowej części tego przepisu, nie jest pojęciem jednolicie rozumianym w doktrynie, niemniej jednak zasadnie wskazuje się, że nie ogranicza się on do merytorycznego orzeczenia, lecz obejmuje swoim zakresem również zapewnienie porządku prawnego w ten sposób, aby nie doszło do naruszenia praw uprawionego w okresie trwania postępowania. Ponieważ celem (funkcją) zabezpieczenia jest udzielenie tymczasowej ochrony prawnej podmiotowi potrzebującemu, interes prawny, jako przesłanka zabezpieczenia, istnieje zatem w przypadku, gdy zachodzi potrzeba zapewnienia uprawionemu należytej ochrony prawnej, zanim uzyska on ochronę definitywną, czyli zanim zostanie osiągnięty cel postępowania w sprawie, w związku z którym następuje udzielenie zabezpieczenia. Należyta ochrona prawna polega na usunięciu naruszenia albo zagrożenia naruszenia praw uprawionego. Chodzi zatem o udzielenie ochrony prawnej nie przez zapewnienie wykonania orzeczenia w sprawie, ale o usunięcie lub zapobieżenie wyrządzenia szkody uprawionemu w toku postępowania dlatego, że sprawa nie została jeszcze prawomocnie zakończona. Faktem jest to, że posdtawowym celem postępowania o rozwiązanie spółki jest doprowadzenie do jej wykreślenia z rejestru, tj. spowodowania utraty bytu prawnego spółki. Innymi słowy, istota żądania wspólnika o rozwiązanie przez sąd spółki, polega na dążeniu do postawienia spółki w stan likwidacji ze względu na ważną przyczynę, przy czym samo orzeczenie sądowe rozwiązujące spółkę nie powoduje jeszcze jej ustania, lecz dochodzi wówczas do przeprowadzenia likwidacji. Na tym też polega "wykonanie" wyroku rozwiązującego spółkę. Sama zaś likwidacja spółki przeprowadzona jest w postępowaniu, którego tryb określa kodeks spółek handlowych. W postępowaniu likwidacyjnym zakańczane są interesy bieżące spółki, następuje ściąganie wierzytelności oraz wykonanie zaciągniętych przez spółkę zobowiązań i spienięża się majątek spółki. Wypłata zaś zysków oraz podział pomiędzy wspólników majątku następuje dopiero po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Uprawnieni żądający rozwiązania spółki mają interes prawny w zabezpieczeniu majątku spółki, skoro ten zostanie spieniężony w toku ewentualnej likwidacji, a z załączonych do wniosku dokumentów, w tym bilansów spółki od roku 2011 ewidentnie wynika, że majątek obowiązanej spółki ulega znacznemu uszczupleniu, przy jednoczesnym odnotowaniu corocznej straty. Obok spowodowania utraty bytu prawnego obowiązanej spółki, celem uprawnionych jest uzyskanie odpowiedniej części majątku obowiązanej spółki w ramach jej likwidacji. Zważyć należy, że bez wydania wyroku uwzględniającego rozwiązanie spółki, uprawnieni nie będą mieli możliwości otrzymania takiego przysporzenia majątkowego, co utwierdza w przekonaniu, że celem postępowania jest właśnie podział majątku obowiązanej spółki, a następnie jej wykreślenie z rejestru. Przypomnienie tych zasad pozwala stwierdzić, że przedmiot procesu o rozwiązanie spółki obejmuje - poza samym żądaniem rozwiązania spółki - inne roszczenie wnioskodawców odnoszące się do ich udziału w ostatecznych dochodach spółki lub jej majątku. Dzieje się tak z samej istoty rzeczy wskazującej na to, że w okresie procesu wspólnik nie ma jeszcze roszczenia o wypłatę lub przyznanie na własność części majątku spółki z przejętego przez wspólników podziału, gdyż sprawa takich roszczeń może stać się aktualna dopiero w toku postępowania likwidacyjnego. Zatem w ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie sądu w wypadku uwzględnienia powództwa dotyczy majątku spółki. Brak zabezpieczenia roszczenia uprawnionych spowoduje, że osiągnięcie celu postępowania, jakim jest zabezpieczenie otrzymania przez uprawnionych odpowiedniej części majątku obowiązanej, będzie znacznie utrudnione, skoro obowiązana tego majątku się wyzbywa i corocznie przynosi straty. Jak już wspomniano wyżej, przedstawiony stan faktyczny działalności większościowego wspólnika, polegający na polityce malejącego zysku, uzasadnia przyjęcie, że działania te zagrażają interesom uprawnionych, w konsekwencji czego Sąd uznał, że uprawnieni posiadają interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia roszczenia o rozwiązanie obowiązanej spółki, przy czym celem w rozumieniu art. 730 1 § 2 k.p.c. jest uzyskanie przez nich części majątku obowiązanej.

Zdaniem Sądu ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem jest sposobem zabezpieczenia najdalej ograniczającym prawa obowiązanego na którego majątku zostało dokonane oraz pociągającym znaczne koszty związane ze sprawowaniem zarządu. Ten sposób zabezpieczenia powinien być stosowany raczej wyjątkowo, gdy inne sposoby zabezpieczenia są niewystarczające. W niniejszym przypadku zastosowanie innych sposób zabezpieczenia niż ustanowienie zarządu przymusowego byłoby jednak niewystarczające, a przy tym jest korzystniejsze dla samej obowiązanej spółki. Zważyć bowiem należy, że zarząd przymusowy polega na odebraniu dłużnikowi zarządu na przedsiębiorstwem i oddaniu go zarządcy ustanowionemu przez sąd. Odesłanie do przepisów dotyczących zarządu w toku egzekucji z nieruchomości powoduje, że zarządca w pierwszym rzędzie obowiązany jest wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki, po drugie ma prawo pobierać zamiast dłużnika wszelkie pożytki z przedsiębiorstwa, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu oraz prowadzić sprawy, które przy wykonywaniu takie zarządu okażą się potrzebne, w tym w sprawach wynikających z zarządu nieruchomości może pozywać i być pozywanym. Nadto, zarządcy wolno zaciągać tylko takie zobowiązania, które mogą być zaspokojone z dochodów z przedsiębiorstwa i są gospodarczo uzasadnione. Po czwarte, czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu zarządca może wykonywać tylko za zgodną stron, a w jej braku – za zezwoleniem sądu, który przed wydaniem postanowienia wysłucha wierzyciela, dłużnika i zarządcę, chyba że zwłoka groziłaby szkodą (art. 935 k.p.c.).

Celem ustanowienia zarządu przymusowego w postępowaniu zabezpieczającym jest uzyskanie dochodów z wykonywania zarządu przymusowego; co do zasady nie są one przeznaczane na zaspokojenie uprawnionego, a mają stanowić przedmiot zabezpieczenia (A. Jakubecki, Komentarz do art. 752 4 k.p.c. [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Tom II. Komentarz do art. 730-1217, A. Jakubecki (red.), LEX 2017).

Obecna kondycja finansowa obowiązanej spółki, oceniana m.in. przez fakt ponoszenia przez nią strat po raz drugi z rzędu ( sprawozdanie zarządu - k. 175 – 190, a strata ta przewidywana jest na kolejne lata), przy osiąganiu znacznych zysków z lat ubiegłych oraz nawiązywanie przez nią niejasnych i niekorzystnych finansowo relacji gospodarczych z innymi, konkurencyjnymi podmiotami gospodarczymi, założonymi lub zarządzanymi przez członków rodziny Z. P., i, o czym była mowa wyżej, wyprowadzaniu ze spółki technologii, know how, oraz kontraktów na rzecz założonej konkurencyjnej spółki (...), jest wynikiem rażąco niewłaściwego zarządzania spółką przez jej większościowego wspólnika i budzi zasadnicze wątpliwości z punktu widzenia jego motywacji oraz możliwości rzetelnego wykonywania przez niego jego praw i obowiązków wynikających z umowy spółki.

Toczące się dotychczas postępowania, związane ze stosunkiem spółki oraz mające charakter pracowniczy, wynikające z wypowiedzianych umów o pracę, uzasadniają przekonanie, że także postępowanie, które zamierzają zainicjować uprawnieni, będzie miało charakter długotrwały oraz czasochłonny, skoro sam wniosek o zabezpieczenie z załącznikami liczył 11 tomów akt sądowych. Konieczna być może okaże się analiza akt wszystkich postępowań cywilnych, związanych z uchwałami, podejmowanymi przez spółkę, w celu ustalenia aktualnie funkcjonującego w niej reżimu prawnego. Niewykluczone, że w sprawie będą przeprowadzane opinie biegłych, co również wpłynie na długość postępowania.

Okoliczność ta dodatkowo uzasadnia wniosek o ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem. W tym czasie zarządca mógłby nadać odpowiednie ramy prawne relacjom gospodarczym, nawiązanym przez obowiązaną z konkurencyjnymi przedsiębiorstwami, przede wszystkim z (...) sp. z o.o., opartych o zasadę odpłatności i ekwiwalentności świadczeń, wyegzekwować zaległe świadczenia od tych przedsiębiorstw oraz wszcząć właściwe postępowania. Zarządca mógłby ponadto podjąć aktywności, mające na celu wyjaśnienie relacji wiążących Spółkę z innymi podmiotami związanymi ze spółkami, założonymi lub zarządzanymi przez rodzinę Z. P., które czerpią nieuzasadnione korzyści z majątku Obowiązanej (m.in. (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o.).

W świetle konfliktu zaistniałego między wspólnikami uznać należy, że ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem jest racjonalnym sposobem zabezpieczenia roszczenia Uprawnionych, w którego ustanowieniu interes ma także sama Spółka. Zarządca, będący poza przedsiębiorstwem, niezaangażowany w konflikt osobisty stron postępowania, posiadający niezbędne kompetencje do prowadzenia działalności gospodarczej spowoduje, że spółka prowadzona będzie w sposób właściwy, zgodnie z zasadami racjonalnego zarządu. Osiągane przez nią zyski nie będą prowadzić do zaspokojenia roszczeń Uprawnionych, lecz wpłacane na rachunek depozytowy Ministra Finansów, stanowić będą przedmiot zabezpieczenia. Sytuacja ta zabezpieczy interesy obu stron, a także ewentualnych wierzycieli spółki.

Ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem Obowiązanego jest jedynym sposobem zabezpieczenia, który z jednej strony umożliwi weryfikację działalności spółki, w tym zachowań podejmowanych przez jej obecny zarząd z punktu widzenia dobra Spółki i jej wszystkich wspólników, z drugiej zaś pozwoli zachować substancję przedsiębiorstwa do czasu zakończenia postępowania i następczego przeprowadzenia likwidacji Spółki z korzyścią dla wszystkich jej wspólników.

Jedynie zatem zarząd przymusowy zapewnić może prawidłową działalność Spółki, przejrzystość i jasność zakresu jej działalności oraz działań podejmowanych przez obecny jej Zarząd. Inne sposoby zabezpieczenia są niewystarczające.

Ustalony zarządca przymusowy w osobie W. L. posiada licencję doradcy restrukturyzacyjnego oraz posiada miejsce zamieszkania w J..

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 730 1§ 1 i 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.

SSO Anna Hrycaj

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

a)  (...)

b)  (...)

c)  (...)

d)  (...)

e)  (...)

2.  (...)

SSO Anna Hrycaj

Dodano:  ,  Opublikował(a):  Iwona Lubańska
Podmiot udostępniający informację: Sąd Okręgowy w Warszawie
Osoba, która wytworzyła informację:  Anna Hrycaj
Data wytworzenia informacji: